شمارهٔ ۴۳۴

۷ بیت

اگر ای باد تو را بر در او هست قبولخاک را نیز چنان کن که شود وجه قبول

ننمائی سبکی تا نشود گرد و غبارکه سر یار گران است و دل دوست ملول

به چه ارزم من خاکی که روم بر در اواز کجا در سرم افتاد چنین فکر فضول

گر به زلفش برسی ذکر پریشانی مننکنی هیچ، مبادا که شود قصه به طول

گویش از من که دگر نیست رسولی به برمچو سوی بنده خود‌آئی تو چه حاجت به رسول

من به سودای تو مشغولم و از خود فارغتو ز من فار غ و با حسن رخ خود مشغول

قابل دولت وصل تو نباشد ناصرتا به اقبال قبول تو نگردد مقبول

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زبان احساسات و عشق سخن می‌گوید. شاعر در آن به باد خطاب می‌کند و از آن می‌خواهد که خاک را به شکلی درآورد که مورد قبول یار باشد. او به سبکی باد اشاره می‌کند که نباید گرد و غبار بیافریند، زیرا دلش برای یار سنگین است. شاعر به فکر می‌افتد که چرا به در یارش می‌رود، در حالی که خود را خاکی می‌داند. او احساس می‌کند که اگر به زلف یار برسد، از ذکر پریشانی‌اش خبری نخواهد بود و نیازی به پیام‌آور ندارد. رابطه‌اش با یار عمیق و شخصی است و او خود را محو زیبایی یار می‌بیند. در پایان، شاعر به این نکته می‌رسد که هیچ‌کس به اندازه او شایسته‌ی وصل یار نیست و این وابستگی مشروط به قبول یار است.