شمارهٔ ۴۰۲

۹ بیت

می‌شود در تاب چشم روشنشگر بود پروانه در پیرامنش

تا بدیدم صبر من سیماب شددر بر سیمین دل چون آهنش

نبود آن مه را زیانی گر شومچون عطارد خوشه‌چین خرمنش

لالهٔ رویش همی‌بیند چمنلال می‌گردد زبان چون سوسنش

ساقیا از حلق شیشه خون بریزچند باشد خون رز در گردنش

غنچه را سر در گریبان از حیاستخیز و بر کن ای صبا پیراهنش

گر ببیند حال من از جور دوستدشمن من رحم آید بر منش

در دل تیره اگر تنگ است جایمی‌نشانم بر دو چشم روشنش

گر شود ناصر به خواری خاک راهگرد ننشیند همی بر دامنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چشمان معشوق اشاره دارد و شاعر از عشق و شوق خود می‌گوید. او بیان می‌کند که افراد بر اثر دیدن معشوقی زیبا، صبر خود را از دست می‌دهند و به حالت‌های مختلف در می‌آیند. شاعر از زیبایی‌های معشوق نظیر لاله روی و چشمان روشنش سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که شرابی بریزد، چرا که در غم عشق، زندگی به سختی سپری می‌شود. همچنین، او به حال دل خود اشاره می‌کند و ابراز نگرانی می‌کند که اگر معشوق حال او را بداند، حتی دشمنان نیز بر او رحم خواهند کرد. در نهایت، شاعر به وفاداری خود در عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از عشقش دور کند.