شمارهٔ ۴۰۱

۷ بیت

چون تیره و تنگ است دل، در وی نسازم مسکنشنور است او، جا می‌دهم در هر دو چشم روشنش

گر عمر من باقی بود، روزی به کوی او رسمور بخت من یاری کند، افتد وصالی با منش

بی او تنم از لاغری چون رشتهٔ یکتا شده استای کاشکی ره یافتی آن رشته در پیراهنش

آن مه که خورشید فلک، از روی او شد خوشه چینباشد رخ صاحبدلان، چون برگ کاهِ خرمنش

من خون خود کردم بحل، گر او به تیغم می‌کشدنبود ادب گر خون من، باری بود بر گردنش

تا در تنش می‌بنگرم، نازکترست از جان منمن جان به منت می‌دهم، کز جان من باشد تنش

بی دوست ناصر عاشقان صبر از ضرورت کرده‌اندگر دسترس باشد تو را دستی بزن در دامنش

</div

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دلتنگی و عشق عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر از تنگی دل و غم دوری می‌گوید و نور زیبایی محبوب را در چشمانش می‌بیند. او آرزو می‌کند که روزی به دیدار محبوبش برود و اگر بختش یاری کند، به وصال او برسد. او از لاغری و ضعف خود بدون محبوبش می‌گوید و حسرت می‌خورد که ای کاش به محبوب نزدیک‌تر می‌شد. شاعر محبوبش را به خورشید تشبیه می‌کند و خون خود را فدای او می‌کند، حتی اگر محبوبش او را رنجیده کند. او می‌گوید که جانش را به خاطر محبوبش می‌دهد و برای رسیدن به او از دیگر عاشقان می‌خواهد که دست به دامن محبوب بزنند. در کل، شعر تجلی عشق و اشتیاقی است که شاعر به محبوبش دارد.