شمارهٔ ۳۹۹

۷ بیت

غم دنیا چه خوری تا خوردت رنج و غمشجام جم نوش و فراموش بکن ملک جمش

خاک شو بر در میخانه که باب کرم استآب کرمست که خوانند کلید کرمش

بندهٔ پیر مغانم که چو ما رندان راآبروئی است در آن کوی ز خاک قدمش

خدمت دختر رز بِه که ردان داشته‌اندکه چو تو زاهد هشیار بود صد خدمش

در شگفتم ز مغنی که به نی ساخته استمار را همدم خود کرده به افسون دمش

تا پس پرده دل ما نخورد غصهٔ دهرپردهٔ دل بگشاید ز دم زیر و بمش

ناصر آن نیست که از فتنه سپر اندازدعاشق آن است که سازند به رندی علمش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نگرش خوش‌بینانه و عمیق شاعر در مواجهه با غم‌ها و مشکلات زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نباید به غم و رنج دنیا توجه کرد و باید از لذت‌های زندگی و شادی‌ها بهره برد. او به زیبایی‌ها و نعمت‌های دنیا اشاره می‌کند و مردم را به دوری از ملال و غم توصیه می‌کند. همچنین، شاعر به اهمیت عشق و رفاقت در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که رندی و عشق واقعی از خودگذشتگی و جسارت می‌طلبد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که باید از قید و بندهای دنایی گذشت و به راز و رموز دل و زندگی پی برد.