شمارهٔ ۳۹۰

۹ بیت

رُخت را نور بخشیدن میاموزلبت را باده نوشیدن میاموز

چو راندی از مژه بر حلق من تیرمرا بر خاک غلتیدن میاموز

مده فرمان ز غمزه چشم خود رابه تُرکان تیر باریدن میاموز

مپیچان زلف را گر می‌بری سربه مار خسته پیچیدن میاموز

مکن تحسین شب بیداری منبه پیکان خورده نالیدن میاموز

مگو سر نه به خواری زیر پایمشمن را بت پرستیدن میاموز

رسان از خاک پایش بر من ای بادولی بر دیده مالیدن میاموز

اگر چه من خطاها می‌کنم، لیکتو چشمت را خطا دیدن میاموز

سوی ناصر مکن با لب اشارتمگس را شهد لیسیدن میاموز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تمثیل‌ها و تصاویری زیبا، به بیان عشق و احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که به جای آزارش با زیبایی‌هایش، او را بیاموزد که چطور از عشق لذت ببرد و چگونه با آن مواجه شود. شاعر از عواطف و خیالات عاشقانه‌اش می‌گوید و به نوعی به معشوق یادآوری می‌کند که نباید از زیبایی‌ها و عشق غافل شود. در مجموع، شعر به اهمیت عشق و زیبایی و نحوه برخورد با آن اشاره دارد و به نوعی یک دعوت به شاد زیستن در دنیای عشق است.