شمارهٔ ۳۸۹

۷ بیت

لعل میگون تو در خون دل ماست هنوزیارب اندر سر زلف تو چه سوداست هنوز

عالمی سوخت ز عشق تو به مشاطهٔ حسنبه تمامی رخ خوب تو بیاراست هنوز

گر چه من غنچه صفت نقش تو دارم در دلکارم از سرو بلند تو نشد راست هنوز

چون هلال از نظر خلق نهانم، لیکندر رخ من اثر مهر تو پیداست هنوز

گفتمش روز جزا دست من و دامن توگفت عاشق مگر اندر غم فرداست هنوز

چون کمان تو قدم صد ره اگر گشت دوتابا تو چون تیرِ دلِ غمزده یکتاست هنوز

بر سر هر دو جهان دست فشاند ناصرگر چه کارش چو سر زلف تو در پاست هنوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق عمیق و دردناک یک عاشق می‌پردازد. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. او از سوختن دل‌ها به خاطر عشق و دشواری‌هایی که با آن سر و کار دارد، سخن می‌گوید. شاعر خود را مانند غنچه‌ای در دل می‌بیند که نتوانسته به زیبایی و کمال معشوق دست یابد. با وجود اینکه او به طور ظاهری از نظر دیگران پنهان است، ولی نشانه‌های عشق او در چهره‌اش نمایان است. در پایان، شاعر به امید و آرزوهایی درباره روز جزا و سرنوشت عشق خود اشاره می‌کند.