شمارهٔ ۳۷

۹ بیت

رفتیم از دیار تو با دیدهٔ پر آبچون زلف تو مشوش و چون حال تو خراب

محمل مبند بر شتر ای ساربان که مامحمل بر آب دیده ببستیم چون حباب

اشکم در آستین شد و می‌گیردم عنانکارم به پا فتاد و گران می‌رود رکاب

ای دیده دردسر مده و آب ما مریزهجران نه آتشی ست که ساکن شود به آب

ایمن نی‌ام ز فتنهٔ چشمت که می‌کندیک انقلابِ چشم تو صد گونه انقلاب

این زهر فرقتی که چشیدم به جای میسوزی ست در دلم که جگر می‌کند کباب

چون روز هجر یاد وصال تو می‌کنیمگویا که دیده‌ایم مگر خواب خوش به خواب

در دوزخ ار نسیم تو باشد، زهی نعیمدر جنت ار فراق تو باشد زهی عذاب

ناصر دعای خصم مگر د رتو کار کردیا رب مباد دعوت بدخواه مستجاب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و اندوه ناشی از جدایی و فراق محبوب است. شاعر با احساسی پر درد از دیار محبوبش می‌رود و به دلتنگی و اشک‌هایش اشاره می‌کند. او از سوارکار می‌خواهد که محمل را بر شتر نگذارد، چرا که او بار سنگینی از غم و اشک را به دوش دارد. چشم و دل او از هجران پر از درد و جانکاهی است که مانند آتش می‌سوزاند. شاعر به یاد وصال محبوبش در روزهای دور افتاده و در توصیف این فراق، جهنم و بهشت را به‌طور متضاد به کار می‌برد. او همچنین از دعاهای دشمنانش می‌گوید و نمی‌خواهد آرزوهای بدخواهانه‌شان محقق شود.