شمارهٔ ۳۸

۷ بیت

زرد شد روی من از زحمت بیداری شبنکشد شمع چو من رنج گرفتاری شب

چرخ آلوده به خون دامن خود هر شامیعاشقان را کند آگاه ز خونخواری شب

سگ کویت که بر او پادشهان رشک برندبا من است آن همه از دولت بیداری شب

همچو عمرم شب وصل تو به زودی بگذشتدر فراق تو از این بود وفاداری شب

نالهٔ زیر و بم از هر رگم آید چون چنگگر حکایت کنم از هجر تو و زاری شب

در شب هجر مرا از رخ خود دور مکنکه سبک باری‌ام آید ز گران باری شب

صبح روشن دمد از مهر رخت ناصر راگر سر زلف سیاهت نکند یاری شب

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از رنج و زحمت‌های شب بیداری و عشق سخن می‌گوید. او از زردی چهره‌اش به خاطر بی‌خوابی ناشی از جدایی می‌گوید و به شب‌هایی اشاره می‌کند که پر از خون و رنج هستند. شاعر به عشق و فراق‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دوره جدایی، وفاداری‌اش به معشوق همچنان ادامه دارد. او ناله و عذابی را که از جدایی می‌کشد توصیف کرده و درخواست می‌کند که معشوقش در شب جدایی از او دور نشود. در پایان، او امید دارد که صبحی روشن از عشقش بیاید و این شب‌های سخت به پایان برسند.