شمارهٔ ۳۶۹

۷ بیت

آه من یک روز بر گردون علم خواهد کشیدصفحهٔ دل را به درد و غم رقم خواهد کشید

می‌کشم دردی و می‌دانم که از شهر وجودناگهان رختم به صحرای عدم خواهد کشید

همچو نقطه گردش پرگار غم تا کی مرادر میان حلقهٔ رنج الم خواهد کشید

دل غمت را می‌کشد، روزی شود زین غم هلاکحد دل پیداست، گو تا چند غم خواهد کشید

عاقبت از سوز دل چون شمع سر خواهد نهادتا چه غایت جان من جور و ستم خواهد کشید

امشب آسودم به کویت من ولی خاک درتز آه من دردسری تا صبحدم خواهد کشید

… …………………………ولی…تا قیامت بار منت زان کرم خواهد کشید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم‌هایی که بر دلش سایه افکنده صحبت می‌کند و به تأثیرات آن بر زندگی‌اش اشاره دارد. او به این موضوع می‌پردازد که این غم‌ها او را به سوی ناچیزی و پوچی می‌کشاند و به تکرار رنج و آلام اشاره می‌کند. شاعر از احساس ناامیدی و در عین حال انتظار رهایی سخن می‌گوید، و به این نکته اشاره می‌کند که روزی ممکن است از این بار سنگین غم کاسته شود، اما تا آن زمان باید با این دردها زندگی کند. در نهایت، او از بار منت الهی و کرم خداوند یاد می‌کند که همواره بر دوش او خواهد بود.