شمارهٔ ۳۶۸

۵ بیت

زلفت مرا به حلقهٔ دام بلا کشیدبخت سیاه بین که به آخر کجا کشید

بودم مثال قطرهٔ شبنم قرین خاکمهر تو رخ نمود و مرا بر هوا کشید

گل وقت صبح خرقهٔ فیروزه چاک زدتا آن نگار نازک رعنا قبا کشید

بگریست زار وقت سحر شمع و جان بدادبیچاره دوش شب همه شب تا چه‌ها کشید

ناصر اگر ز دوست جفا می‌کشی چه باکاز عاشقان غریب نباشد جفا کشید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و احساسات تلخی اشاره دارد که از محبت معشوقش به او دست داده است. او از زلف معشوقش به عنوان دام بلا صحبت می‌کند و می‌گوید که سرنوشت نامساعدی او را به جایی نامعلوم کشانده است. شاعر خود را به قطره شبنم تشبیه می‌کند که با محبت معشوقش به آسمان پرواز می‌کند. همچنین، او از زیبایی یک دختر نازک و رنج سحرگاهی شمع صحبت می‌کند که جانش را از دست داده است. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر از دوستش ناراحتی می‌کشد، نباید نگران باشد زیرا عشق و رنج جزو سرنوشت عاشقان است.