شمارهٔ ۳۶۲

۷ بیت

گل اندر دیده‌ام بی نقش رویت خار می‌آیدز هر برگ گلی بر دل مرا صد بار می‌آید

خیال ابرویت در چشم من پیوسته می‌گرددکمان از دیده‌های راست بین طیار می‌آید

نخواهم رفت از کویت به دشنام رقیب اماسماع طعنه‌های دشمنان دشوار می‌آید

بَدان در روی نیکویت همی‌بینند و می‌دانمکه از چشم بد آسیبی در آن رخسار می‌آید

به غیر باده در دستم همه با باد می‌ماندبه غیر یار در چشمم همه اغیار می‌آید

به مه دارم نظر کانجا نشان دوست می‌یابمبه گل‌بر عاشقم کز وی نسیم یار می‌آید

به جز چشم تو ناصر را کس دیگر نمی‌پرسدهمان بیمار را رحمی بر این بیمار می‌آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر نسبت به معشوق است. او می‌گوید که حتی گل‌ها در چشمانش بی‌نقش محبوبش، به مانند خار به نظر می‌رسند و او هر بار که به گل‌ها نگاه می‌کند، یاد معشوقش به دلش می‌آید. خیال ابروی معشوق مرتب در ذهنش می‌چرخد و او نمی‌تواند از یاد او دست بکشد. با وجود دشنام‌های رقیب و طعنه‌های دشمنان، او نمی‌خواهد از کوی محبوبش برود. او به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌داند که از بدحسی دیگران در امان است. تنها چیزی که او را آرام می‌کند، باده و یاد معشوقش است و دیگران برایش هیچ اهمیتی ندارند. عشق او باعث می‌شود تا همه چیز به جز محبوبش بی‌معنی شود و همواره بر درد خود آگاهی دارد.