شمارهٔ ۳۶۱

۷ بیت

مهری ز تو در وجود نایدسرمایه برفت و سود ناید

دل رفت چنان که کس ندانستجان سوخت چنان که دود ناید

سرو از پس آن زمین فرو شدکو پیش تو در سجود ناید

رفتی و نیامدی و گفتمآن عمر که ر فته بود ناید

یک بوسه گدای را نبخشیدر شهر تو رسم جود ناید

از بوسه مپرس چون دهانتدر دایرهٔ‌ وجود ناید

بیگانه شدست دل ز ناصرکاین نالهٔ او شنود ناید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناامیدی و فقدان عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که محبت و عشق از وجودش رخت بربسته و فقط درد و اندوه باقی مانده است. او به یاد می‌آورد که چقدر دلش سوخته و جانش در حسرت عشق سوزانده شده است. همچنین به جدایی و عدم بازگشت معشوق اشاره کرده و می‌گوید که ممکن است یک بوسه هم از طرف معشوق به او داده نشود. در نهایت، شاعر از بیگانگی دلش با محبوبش سخن می‌گوید و این حالتی از دل‌تنگی و عدم شنیده شدن ناله‌های او را به تصویر می‌کشد.