شمارهٔ ۳۵۸

۷ بیت

حُسنش چو گل به هردم رنگی دگر برآیداز هر ورق چو غنچه نقش دگر نماید

زنجیر زلف او را از حلقه نیست بیرونباد صبا ز زلفش گر حلقه‌ای رباید

از چشم او گشاید کاری که بسته باشدگر عقده‌ای به کارم ابرویِ او فزاید

ما را به مهر رویش مهریست در مقابلآن ماه را چه نقصان گر ماه خوش برآید

عمر من است مطرب، می‌خواهمش همیشهدانی چه حال باشد، چون عمر من سر‌ آید

گفتم ز دل برآیم چون دلبر آید اماباید که این کفایت ما را ز دل‌ برآید

ناصر اگر نیاید آن عمر رفتهٔ‌ مامائیم و خاک پایش چندانکه عمر پاید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که همچون گل در هر لحظه رنگی جدید به خود می‌گیرد. او زلف محبوب را زنجیری می‌داند که به هیچ وجه نمی‌توان آن را از حلقه بیرون آورد و باد صبحگاهی نیز نمی‌تواند آن را برباید. شاعر معتقد است که چشمان محبوبش می‌توانند گره‌های زندگی‌اش را باز کنند و ابروی او بر مشکلات او افزوده می‌شود. عشق او برای محبوبش همچون چهره‌ای ماهتابی است که هیچ نقصی ندارد. شاعر همچنین به این نکته می‌پردازد که عمرش را با آرزوی محبوب می‌گذراند و می‌داند که وقتی عمرش سر آید، حالش چگونه خواهد بود. او نهایتاً بیان می‌کند که اگر محبوبش نیاید، آن گاه عمر رفته‌اش را که با او سپری کرده، به عنوان خاک زیر پای او باقی خواهد ماند.