شمارهٔ ۳۵۶

۷ بیت

ماه است رخ یار، به ما خوش نبرآیدسرو است قد دوست، به بر می‌ندرآید

ما همچو گلش سینهٔ صد پاره نمودیماو غنچه صفت روی به ما می‌ننماید

چون در قدم نازک گل خار جدائی‌ستشرط ادب آن است که بلبل نسراید

رفتی که بیایم، به سرت گر تو نیائیپایم من سرگشته، ولی عمر نپاید

گر باد صبا در چمن آرد ز تو بوئیهرچند بود تنگ دل، غنچه گشاید

در خاک چو با خود ببرم حسرت رویتهر گُل که برآید ز گِلم بوی تو آید

گر زلف چو چوگان تو ناصر به کف آرداز هر دو جهان گوی سعادت برباید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و حسرتی عمیق اشاره دارد. او زیبایی یار را با ماه و سرو مقایسه می‌کند و ابراز می‌کند که یارش به او نمی‌نگرد، در حالی که او تمام وجودش را برای عشقش فدای کرده است. شاعر به جدایی و درد آن اشاره می‌کند و می‌گوید که بلبل به احترام جدایی نمی‌تواند آواز بخواند. او از عدم توانایی در دیدار یارش و درد ناشی از آن صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که حتی اگر بویی از یارش هم به مشامش برسد، دلش شاد می‌شود. شاعر در نهایت می‌گوید که هر گل که از وجودش می‌روید بوی یارش را دارد و اگر زلف یارش در دستش باشد، حس سعادت را در زندگی تجربه خواهد کرد.