شمارهٔ ۳۵۲

۷ بیت

از درد هجر جانا جانم به همی‌برآیدای جان تو برنیائی، باشد که دلبر آید

از آب دیدهٔ من تر شد زمین و گُل رُستشاید کز آب دیده آن سرو در بر آید

بیمارم و ندارم درمان درد هجرانبا عمر من بگوئید، تا زود بر سر آید

تا آفتاب چشمت در سایبان ابروستیا آنکه خواب نرگس با سایه در خور آید

عکس خط مسلسل از آب چشم ما جویزیرا که سبزهٔ تو بر چشمه خوشتر آید

ای ماه اگر گشائی یک شب ز روی برقعخورشید را چه زهره تا صبحدم برآید

ناصر دو در گشادست دل را ز چشمهٔ خونباشد که همچو دولت یار از یکی درآید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و درد جدایی از محبوب است. شاعر از عواطف خود سخن می‌گوید و می‌گوید که از درد هجران جانش به هم می‌خورد. او به این امید است که محبوبش بار دیگر به سراغش بیاید. از اشک‌هایش زمین تر می‌شود و آرزو دارد که شاید این اشک‌ها به ظهور محبوب منجر شود. شاعر به دنبال درمانی برای درد جدایی‌اش است و به عمرش نگران است که کی به پایان خواهد رسید. او به زیبایی چشمان محبوب و سایه ابروهایش اشاره می‌کند و از اینکه اگر محبوب یک شب برقع خود را کنار بزند، خورشید نیز درخشان‌تر خواهد شد، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر با اشاره به کثرت درهای دل، به امید دیدار محبوب از یکی از آن درها سخن می‌گوید.