شمارهٔ ۳۴۸

۵ بیت

چو گل به وقت سحر گنج زر به باد دهدخبر ز ملک سلیمان و کیقباد دهد

مرا که ظلم فراوان کشیده‌ام ز خماربه غیر بادهٔ نوشین‌روان که داد دهد

مراد ما همه عشق است و مستی و زاریمرید پیر مغانیم تا مراد دهد

ز کعبتین مراد این‌قدر نیاید نقشکه بند بستهٔ امید را گشاد دهد

مشو چو سوسن آزاده ده زبان ناصرزبان سرخ سر سبز را به باد دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و سروری گل و خرمی صبح اشاره می‌کند که در مقابل گنجی گرانبها و خبرهای خوش درباره پادشاهان بزرگ چون سلیمان و کیقباد قرار می‌گیرد. او خود را فردی می‌داند که به خاطر ظلم و سختی‌ها، به جز شراب ناب، چیزی نمی‌تواند او را خوشحال کند. عشق، مستی و زاری، اهداف اصلی اوست و او مرید پیر مغان است که می‌تواند به او مراد بدهد. شاعر می‌گوید که حتی از کعبه هم چیزی نمی‌خواهد جز گشایش ناامیدی‌هایش. در پایان، او به هشدار در مورد صحبت نکردن مانند سوسن (که آزاد است) اشاره می‌کند، زیرا کلامش ممکن است برگردد و پشیمانی به بار آورد.