شمارهٔ ۳۴۷

۷ بیت

از خود آن یار به هر نام نشانی بدهدتا دلی در طلبش افتد و جانی بدهد

به حدیثی شده‌ام از لب او من خرسنداز لبم گر ندهد کام زبانی بدهد

من جهانی به بهای سر مویش بدهملیکن او کی سر موئی به جهانی بدهد

من همه روی زمین در طلب او گردمگر زمانه نکند ظلم و زمانی بدهد

بیدلی همچو صبا نام وفاداری یافتکه اگر جان طلبد یار، روانی بدهد

کس نیامد به جز از ساغر می بر سر ماچند درد سر ما جام گرانی بدهد

ناصر از دست رود همچو قدح کف بر لببوسه‌ای گر به لب تنگ دهانی بدهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی است. شاعر درباره یاری سخن می‌گوید که تنها با نام و نشانی از خود، دل‌ها را می‌رباید و جان‌ها را فدای عشقش می‌کند. او از خوشحالی‌اش به خاطر گفتار یار می‌نویسد و به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر امکان ندارد که یار سر مویی از خود به دیگری بدهد، او حاضر است همه چیزش را در راه عشقش فدای او کند. شاعر در جستجوی یار، به دنبال لحظاتی است که زمانه به او اجا ز دهد. در انتها، به این نتیجه می‌رسد که تنها شراب و مگذران زندگی، دردی را از او کم نخواهد کرد، و تنها بوسه‌ای از یار بر لبانش می‌تواند تسکینی باشد. این شعر نمایانگر عشق عمیق و فداکاری شاعر در مسیر دلدادگی‌اش است.