شمارهٔ ۳۴۱

۷ بیت

هر زمان دل را جگر از دست دیده خون شودعاقبت تا حال دل با چشم خونی چون شود

دل همی‌خواهد که رویت را ببیند یک نظردم به دم خون گردد از راه نظر بیرون شود

بهر رویت گر جواب لن‌ترانی می‌دهیقامت من لام گردد، پشت من چون نون شود

لعل تو شیرین بیابد خسروی دعوی کندروی تو لیلی ببیند همچو من مجنون شود

تا تن چون کاه من کاهد چو ماه چاردهدر دلم چون ماه نو مهر کهن افزون شود

دیده گر پیشت نویسد از سیاهی نامه‌ایخون چکد از خامه و روی ورق گلگون شود

ناصر از شعری برد بازار ماه و مشتریزهره در میزان نگنجد گر چنین موزون شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که ناشی از عشق است، سخن می‌گوید. دل او به شدت مشتاق دیدار معشوق است و به همین خاطر دچار خونریزی عاطفی می‌شود. او در تلاش است تا عشقش را ابراز کند، اما این عشق برایش بسیار سخت و عذاب‌آور است. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او همچون لیلی مجنونش کرده و درونش را مانند ماه نو پر نور می‌سازد. او در نهایت به این نکته می‌رسد که احساسات و نوشته‌هایش از شدت عشق به شکل خون بر روی کاغذ می‌ریزد و به نوعی می‌خواهد بگوید که عشق او بسیار ژرف و عمیق است.