شمارهٔ ۳۴۰

۷ بیت

دل من خون شد و تا خون نشود دل نشودجان به لب آمد و کامی ز تو حاصل نشود

نارون دید قدت در چمن و مایل شدکیست کاو قد تو را بیند و مایل نشود

لبت ای قرص قمر کی به دهانم برسدچشم من گر به سر کوی تو سایل نشود

بند از گردن من بار بلای تو گشادهر که از خویش نبرد به تو واصل نشود

تو به آئینه مقابل شوی از خود بینیور نه با روی تو آئینه مقابل نشود

هرکه واقف شود از عشق نگردد عاقلزانکه دیوانه به زنجیر تو عاقل نشود

عاشقی بر تو اگر ختم نگردد ناصردست در گردن مقصود حمایل نشود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و غم عشق صحبت می‌کند. شاعر از مشکلات و عذاب‌هایی که در عشق تجربه کرده، می‌گوید. دلش به خاطر دوری معشوق خونین است و نرسیدن به او باعث می‌شود جانش به لب برسد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی او را ببیند و به او مایل نشود. شاعر آرزو می‌کند که لب معشوق به او برسد و در عین حال از مشکلات ناشی از عشق می‌گوید. او اعتراف می‌کند که عشق آدم را دیوانه و از عقل به دور می‌سازد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که عاشق نمی‌تواند به مقصودش برسد و عشقش به پایان نرسد.