شمارهٔ ۳۴

۱۰ بیت

چشم تو سر بر نمی‌دارد ز خوابمست در محراب می‌نوشد شراب

از دهانش کس نمی‌یابد نشانذره ناپیدا بود در آفتاب

غمزهٔ شوخت به یغما برد دلترک مستی کرد شهری را خراب

پیش چشمت دل بر آتش می‌نهمراست خواهم کرد مستان را کباب

هر ورق نقش تو دارد لاجرمعیش گل را تازه می‌دارد گلاب

بانگ بلبل از هزاران در گذشتگل همی از صد یکی گوید جواب

بلبلی بر دارد از هر سو نفیرگر چو گل بر داری از رویت نقاب

خیز و در ده یکدم آبم ساقیاتا نشاند آتشم را یک دم آب

تا کسی همچون مرا، خود هیچ‌کسدر حسابی ناورد روز حساب

ناصر اندر خواب کی بیند تو راخواب را چون او نمی‌بیند به خواب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و نوشیدن شراب است که به نوعی نماد غفلت و مستی از عشق می‌باشد. شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند که در خواب است و هیچ نشانه‌ای از او نیست. حسرت و غمزه‌ی محبوب دل را می‌رباید و دل عاشق را به آتش می‌کشد. او خواهان نوشیدن آب است تا آتش عشقش را تسکین دهد و از محبوب می‌خواهد که با زیبایی‌اش دل به دنیا بیاورد و کدورت‌ها را برطرف کند. در نهایت، شاعر به خواب و بیداری اشاره می‌کند و می‌گوید که ناصر (شاعر) نیز در خواب به محبوب نمی‌رسد و این نشان‌دهنده عمق عشق و غفلت در این حالت است.