شمارهٔ ۳۳۲

۷ بیت

یار تنها شد و آن به که به تنها نرودجان من رفت بدو تا تنِ تنها نرود

او همی‌رفت چو باد و ز تن خاکی منگَرد آویخته در دامن او تا نرود

خیز و پیغام بَر ای باد، خدا را، و بگوتا دمی سایهٔ لطفش ز سر ما نرود

نیست جز باد صبا قاصد و همدم او نیزسخت سست است ندانم برود یا نرود

عهد کردم که درین راه ز سر سازم پایبرود سر به سر عهد اگر پا نرود

برق گر تیغ زند کوه کمر نگشایدباد اگر حمله کند نارون از جا نرود

ناصر این قلب مُزور که به ضرب عشق استبه چه کار آید اگر در سر سودا نرود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تنهایی و دلتنگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها بودن او بهتر از رفتن به تنهایی است. او می‌خواهد جانی که به معشوقش وابسته است، از تنش جدا نشود. شاعر از باد به عنوان قاصدی یاد می‌کند که پیامش را به محبوب می‌رساند و امیدوار است سایه لطف او از سرش برداشته نشود. او در عبارات دیگر به سست بودن امیدهایش اشاره می‌کند و از عهدی که بین او و معشوقش وجود دارد صحبت می‌کند. در نهایت، او به این فکر می‌کند که قلبش که از عشق رنج می‌برد، به چه کارش خواهد آمد اگر معشوق در فکر او نباشد.