شمارهٔ ۳۳۱

۷ بیت

از مژه می‌زنم نمک بر جگر کباب خودخون رَودم ز دیده کو نیست دمی به آب خود

چون همه عشق را صفت بیخودی و خرابی استتهمت عقل می‌نهم بر روش خراب خود

نعره زنان همی‌روم شب به در سرای توهم ز سگان کوی تو می‌شنوم جواب خود

از دم باد صبحدم زلف تو را شکستِ دلدر هم و تیره شد مگر بیش نیافت تاب خود

شب که بر آسمان رود از غم هجر ناله‌امزُهره به‌ نالهٔ خوشم ساز کند رباب خود

زد گره از تپیدنم زلف تو بر گلوی جانمرغِ به دام مُرده‌ام، کُشته ز اضطراب خود

نالهٔ هرکس از غمی، نالهٔ ناصر از بتانهر دل و هر ارادتی، هر سگ و ماهتاب خود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و غم ناشی از جدایی است. شاعر به توصیف احساسی دردناک می‌پردازد که ناشی از فراق محبوب است. او از مژه‌هایش به نمک بر جگر کباب خود می‌زند، یعنی به درد و رنج خود می‌افزاید. یاد می‌کند که عشق او را بی‌خود کرده و عقلش را تهمت می‌زند. شاعر شبانه به سراغ معشوقش می‌رود و از سگان کوی او پاسخ دریافت می‌کند، نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و اشتیاق اوست. همچنین، او احساس می‌کند که زلف محبوبش بر گلویش گره خورده و این سبب اضطرابش شده است. ناله‌های شبانه او از غم فراق، نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین درد و حسرت اوست. این شعر تصویرگر حسی عمیق از عشق و دلدادگی همراه با غم و درد جدایی است.