شمارهٔ ۳۲۰

۵ بیت

سگان را دیده در کویت، ز من بیخواب‌تر نبودز چشم خاکسارم در جهان بی آب‌تر نبود

ز من هرگز نکونامی نخواهی یافت ای زاهدبه کوی عافیت از عاشقی نایاب تر نبود

سیه گشت از سجود ماهرویان روی زرد منسیه تاب زر رخسار از این نایاب تر نبود

روا نبود نماز عشق من در طاق ابرویت… کذا …. نقطه چین در کتاب … اب تر نبود

ز لعلت وعدهٔ فردا شنیدن عاقبت ناصرز آب دیده صبر او اگر سیماب تر نبود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج‌های خود در عشق سخن می‌گوید و می‌نویسد که هیچ‌چیزی به اندازه‌ی بی‌خوابی و تنهایی او در دنیا بی‌آب و عذاب‌آور نیست. او به زاهدان تاکید می‌کند که هرگز نیکنامی و خوشی را نخواهند یافت و عشق و وابستگی او نسبت به معشوق بسیار عمیق است. همچنین به تضادهای زیبایی و زشتی در نمایش عشق اشاره می‌کند و از وضعیت خود، که در آن عشق و اشتیاقش نماز و پرستش در طاق ابروی معشوق به حساب نمی‌آید، گله می‌کند. در نهایت، او به دلیلی غم‌انگیز، ناامیدی را از شنیدن وعده‌ها و وعده‌داده‌های معشوق بیان می‌کند.