شمارهٔ ۳۱۸

۶ بیت

بدیدم آن مه خود را، پگاه خواب آلودسعادت نظرش خواب غفلتم بربود

دمید صبح وصال و رسید شام فراقچنان شدم که کسی آید از عدم به وجود

چنان که مه ز فلک روی خویش بنمایدنگار من رخ خوب از کنار بام نمود

دوتا شدم به سلام و نهاده روی بر خاکنکرده بودم از این خوبتر رکوع و سجود

نداد آن صنم از سرکشی جواب سلامولی به غمزهٔ شیرین اشارتی فرمود

که ناصرا ز زبان رقیب می‌ترسمتو عاقلی و اشارت بسنده خواهد بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نخستین دیدار با معشوق خود در صبحی خواب‌آلود می‌گوید. احساس سعادت ناشی از نگاه معشوق به او، خواب غفلت را از او می‌رباید. صبح وصال به سرعت تبدیل به شام فراق می‌شود و شاعر به شدت تحت تاثیر این لحظه قرار می‌گیرد. او احساس می‌کند که وجودش دوباره زنده شده است. معشوقش، با زیبایی و ناز، از بالای بام به او نگریسته و او در پاسخ به محبتش، سر به خاک می‌ساید و رکوع و سجودش از محبت اوست. اما معشوق از سرکشی به سلام او پاسخ نمی‌دهد و تنها با غمزۀ شیرینش یک اشاره می‌کند. شاعر در پایان می‌گوید که از زبان رقیب می‌ترسد و به عقل خود اتکا می‌کند که اشاره معشوق کافی است.