شمارهٔ ۳۱

۹ بیت

دوش می‌دیدم دل گم گشتهٔ خود را به خواباکثرش خون بود ، جائی آتش و جائی کباب

من به خود می‌گفتم این شکل دل ریش من استیا می لعل است جایش کرده از یاقوت ناب؟

یا مگر غنچه است کز باد عبیرآمیز صبحتازه شد جانش ز رو برداشت زنگاری نقاب

عقل دوراندیش من گفتا سپندی سوخته‌ستکز تف آتش به یکبار آمد اندر اضطراب

دل شیند آواز من بشناخت،‌ گفت ای سست عهدنیست از یاران فراموشی روا در هیچ باب

گفتم ای مسکین کجائی، مرده‌ای یا زنده‌ای؟چندگاه از ما چرا کردی به کلی اجتناب

گفت روزی باد زلف یار من در هم شکستپیچ و تابم رفت در پیچیدم اندر پیچ و تاب

گفتم آنجا وقت تو چونست و حالت چیست؟ گفتهمچو زلف او پریشان،‌ همچو چشم او خراب

گفتمش از چشم ناصر آب بر آتش بزنگفت می‌ترسم که در جوش آیدم دریای آب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خواب دل گم‌شده‌اش می‌نگرد و تصویرهای عجیبی از آن می‌بیند؛ دلش در حالتی آشفته و پر از درد است. او به خود می‌گوید شاید این دل ریش شده‌اش از زرق و برق سنگ‌های قیمتی است یا از گل‌های تازه عطرآگین. عقلش با او صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش به دلیل آتش و اضطراب در حال سوختن است. شاعر با دل خود با احتیاط صحبت می‌کند و از او می‌پرسد چرا از او دوری کرده است. دل پاسخ می‌دهد که به خاطر وزش باد زلف یار، حالش بد شده و پریشان گشته است. شاعر از دلش می‌خواهد که نسبت به یارانش فراموشکار نباشد و از او می‌پرسد که حالش چگونه است. دل پاسخ می‌دهد که همچنان پریشان است، و در ادامه، شاعر به یاد آتش می‌افتد و از دلش می‌خواهد که با آب آن را خاموش کند، اما دل از خطر جوشیدن آب می‌ترسد. این گفتگوها نشان‌دهنده ناامیدی و دردی عمیق در عشق و روابط انسانی است.