شمارهٔ ۳۰۷

۷ بیت

رندان پاک را که به کوران عصا دهنداکنون ضرورت است که نوبت به ما دهند

چون انتهای رأی تو روشن نمی‌شودهرکس نشان ز منزل وصلت چرا دهند

رنجیده‌ام به جان دل ز اهل صومعه‌وقت است اگر به دردی دردم صفا دهند

چو دامن مراد نه در سعی چنگ ماستسررشنه بهتر آنکه به دست قضا دهند

ساقی مدار مجلس ما خالی از شرابتا از شراب ناب بهشت جزا دهند

آلوده‌ای به خون دل ما لب و دهنفرمای تا به بوسه مرا خون بها دهند

ناصر به غیر دوست توجه ملالت استدوزخ روند به که به جنت رضا دهند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از دل‌نگرانی و ناامیدی شاعر در برابر بی‌توجهی و ناملایمات اجتماعی پرداخته است. شاعر از رندان پاک خواستار توجه و نوبت‌دهی است و به مشکلاتی که در جامعه وجود دارد اشاره می‌کند. او از رنج و دردهایی که از جانب اهل صومعه متحمل شده، گله‌مند است و به این نتیجه می‌رسد که بهتر است برای دست‌یابی به خواسته‌ها، به سرنوشت خود واگذار شود. همچنین تأکید می‌کند که مجالس باید خالی از شراب نباشد و از عشق و زیبایی‌های زندگی صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر بر این باور است که تنها عشق و دوستی می‌تواند انسان را از عذابی که دنیای مادی به همراه دارد، نجات دهد.