شمارهٔ ۲۹۳

۷ بیت

دلم از جام غمت نیش بلا نوش کندهمه را درد و مرا درد تو بیهوش کند

چون به پیشت نکنم ناله؟ که بلبل در باغاین محال است که گل بیند و خاموش کند

کامم از شهد شهادت، لب تو شیرین کردچون کسی شکر شکر تو فراموش کند

آنکه از ازرق زرق است بر او رنگ دروغاز درون قلب سیاه است که روپوش کند

چارچوب تن خود گر نکنی خاکستردیگ سودای تو کی ز آتش دل جوش کند

یار در پهلوی اغیار، زهی ظلم صریححیف گل را که چنان خار در آغوش کند

گوهر نظم تو ناصر که ز بحر غیب استهرکه بشناخت به زر گیرد و در گوش کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. او می‌نویسد که غم معشوقش حتی تمام دردها را تحت‌الشعاع قرار داده و دلش را بی‌نهایت بی‌تاب کرده است. شاعر به زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که بلبل نمی‌تواند در غیاب گل ناله کند. او از شیرینی عشق و درد فراق می‌گوید و بر این باور است که افرادی که ظاهر زیبایی دارند، ممکن است باطن ناپاکی داشته باشند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که اگر انسان خود را از آتش عشق نشوید، قلبش هرگز آرام نخواهد شد. در نهایت، او می‌گوید کسانی که به ارزش‌های واقعی عشق پی ببرند، می‌توانند از آن بهره‌مند شوند.