شمارهٔ ۲۹۲
اهل نظر که سوختگان بلا کشندرسم وفا رها نکنند ار جفا کشند
آنان که رهروان وفایند، از مژهسوزن کنند و خار جفا را ز پا کشند
پیکان غمزهٔ تو که بنشست در دلمجان عزیز ماست، نمانیم تا کشند
گر بگذرد به صومعه بوئی ز جام تودر پای خم عمامهٔ هر پارسا کشند
از انتظار دیدهٔ ناصر سپید شدباشد ز خاک پای تواش توتیا کشند