شمارهٔ ۲۹

۷ بیت

عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان مابندگان خویش را یاد آورد سلطان ما

گر نخواهد بود وصل یار ما اندر بهشتلاجرم باغ جنان خواهد شدن زندان ما

تو ز وصل خویشتن هرگز نیفتادی جداظاهراً واقف نه‌ای از آتش هجران ما

همچو موم از آتش غم می‌گدازد شمع دلقطره قطره می‌چکد از دیدهٔ‌ گریان ما

گر چه ابر از چشم ما دایم فشاند سیل خونهیچ گل در بر نمی‌آید از این باران ما

ما سر و سامان خود دیری‌ست تا گم کرده‌ایمای ملامت گو چه می‌جویی سر و سامان ما

زود می‌شد ناصر از تنهایی و غربت هلاکگر خیال او نبودی هر شبی مهمان ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس درد و جدایی از محبوب اشاره دارد. شاعر به دردی که از دوری محبوب و هجران می‌کشد، می‌پردازد و با استخدام تصاویری از آتش و باران اشک، شدت غم و اندوه خود را نشان می‌دهد. او به یادآوری می‌آورد که اگر محبوب در بهشت نیز نباشد، زندگی برای او زندان خواهد شد. همچنین از فقدان سر و سامان در زندگی‌اش و ناامیدی از تغییر وضعیت می‌گوید. در نهایت، بیان می‌کند که تنها امیدوارش، خیال حضور محبوب در خواب است که او را از تنهایی و هلاکت نجات می‌دهد.