شمارهٔ ۲۸۹

۷ بیت

غزل خوانان دف اندر چنگ دارندبه عشاق حزین آهنگ دارند

بُتان مه‌روش چون ذره در رقصمداری همچو هفت اورنگ دارند

بده ساقی می گلگون که رنداندلی چون غنچه گل تنگ دارند

مدد کن دم به دم از می که امروزسپاه عیش با ما جنگ دارند

چه باک از زرد روئی عاشقان راچو در ساغر می گلرنگ دارند

ز یک جو کمتر آید هر دو عالمدر آن میزان که مردان سنگ دارند

نکو نامی ما ناصر همین استکه اهل نام از ما ننگ دارند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به زیبایی‌های عشق و رندان پرداخته است. او از غزل‌خوانان یاد می‌کند که در دل حزین خود آهنگ‌های عاشقانه‌ای دارند و بتان زیبا در رقصی دل‌نواز قرار دارند. شاعر از ساقی می‌خواهد تا می گلگون را بدهد تا رندان با دل‌های زندگانی مانند غنچه‌های گل شاداب شوند. او اشاره می‌کند که امروز فضایی پر از خوشی و عیش است و نگران زردرویی عاشقان نیست، زیرا در ساغر می‌های رنگین غم‌ها به فراموشی سپرده می‌شود. در نهایت، شاعر از مقام و نام نیک خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نیکو نامی او به خاطر ننگی است که اهل نام از او دارند.