شمارهٔ ۲۷۱

۷ بیت

از عشق چه گویم که مرا پیش نیامدوز غم چه نمک ماند که بر ریش نیامد

یک روز دلم رفت به چین سر زلفشعمری شد و آن خستهٔ درویش نیامد

تیری که توان بر هدف وصل تو انداختدر شست چه گیریم که در کیش نیامد

هر کس بگرفت از لب شیرین تو کامیزان نوش مرا بهره به جز نیش نیامد

گفتی که زنم تیغ جفا بر سر عشاقای خاک بر آن سر که به سر پیش نیامد

با درد تو خوش بود دل غمزده آن نیزرنجیده ز ما رفت و دگر پیش نیامد

بیگانه چنان شد که ز بیماری ناصرواقف شد و روزی به سر خویش نیامد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و غم صحبت می‌کند و به ناکامی‌ها و دردهای خود اشاره دارد. او با حسرت می‌گوید که هیچ گاه عشق واقعی را تجربه نکرده و غم نیز به او طعمی جز تلخی نداده است. شاعر از دوری معشوق و حسرت دل تنگی می‌گوید و به تیری اشاره می‌کند که نتوانسته به هدف وصال برسد. او به این موضوع می‌پردازد که دیگران از لب معشوق شیرینی چشیده‌اند، اما خود او تنها به تلخی دست یافته است. در نهایت، شاعر به بیگانگی و جدایی از محبوبش اشاره می‌کند و احساس می‌کند که دیگر هیچ بهره‌ای از عشق و رفاقت نداشته است.