شمارهٔ ۲۶۳

۷ بیت

سخن زلف تو گفتم نفسم مشکین شدصفت لعل تو کردم دهنم شیرین شد

ذوق فرهاد کم از لذت پرویز نبودکه همه تلخی کامش ز لب شیرین شد

پیش ازین راهبر اهل سعادت بودمرهزنم صوت مُغنی و می رنگین شد

نتوان داشت ز عهد تو دگر چشم وفاکه به عهد تو جفا رسم و ستم آئین شد

ماه بر گرد خود از طرهٔ شب پَرچین بستچون سر زلف تو از باد صبا پُر چین شد

بر بساط تو پیاده بنهادم رخِ زردبار گیر هنرم اسب سعادت زین شد

دل ناصر که کشیدی سر رفعت بر چرخرفت در طرهٔ مشکین تو و مسکین شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و زیبایی‌های عشق و دلباختگی است. شاعر ابتدا به توصیف زیبایی‌های محبوب می‌پردازد و از تأثیری که این زیبایی بر روح و جسم او گذاشته، سخن می‌گوید. او از شیرینی و لذتی که از عشق می‌برد، سخن می‌گوید و احساس می‌کند که این عشق او را به سعادت می‌رساند. همچنین، اشاره به وفای به عهد و سختی‌هایی که در عشق وجود دارد، نیز در شعر مشهود است. در نهایت، شاعر از حال و هوای دل خود و زیبایی محبوب به‌صورت عاطفی و زیبا یاد می‌کند و به تصویر شاعرانه‌ای از عشق دست می‌یابد.