شمارهٔ ۲۶۲

۷ بیت

ای که از چشم خوشت رنج دلم افزون شددل بیمار مرا هیچ نپرسی چون شد

گل صدبرگ توئی در چمن حُسن امروزورق چهره ز خوناب جگر گلگون شد

از سر کوی تو بیرون نتوانیم شدنبس که جوئیم ز هر باب ره بیرون‌شد

عاقل دور که پیوسته زدی لاف از عقلدید ماه نو ابروی تو و مجنون شد

دل که سرفتنهٔ مستان خرابات بلاستشیوهٔ‌ نرگس فتّان تو را مفتون شد

چسم من خون جگر همچو صراحی می‌ریختدل صافی قدح از غمزهٔ تو پر خون شد

شعر ناصر که دهد نور به شعری ز علوّهمچو ناهید به میزان هنر موزون شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و رنج دل شاعر می‌پردازد. شاعر از درد و رنجی که از زیبایی معشوقش می‌کشد حرف می‌زند و می‌گوید که دلش به خاطر غم‌های عشق بیمار است. او معشوقش را به گل صدبرگ و چهره‌اش را به خون تشبیه می‌کند و وصف می‌کند که چگونه از کوی او نمی‌تواند بیرون برود. به نوعی، او می‌گوید که عقلش به خاطر دیدن ابروهای معشوقش از دست رفته و شیفته‌اش شده است. در نهایت، شاعر با اشاره به هنرش، سعی دارد نشان دهد که شعرش هم به دلیل عشقش به معشوقش زیبا و موزون شده است.