شمارهٔ ۲۶۰

۵ بیت

دیده بی روی تو تا کی رنج بینائی کَشدجان ما تا چند بی تو درد تنهائی کشد

در دماغم فکر زلف توست هر شب تا مرادر چه سوداهای فاسد عقل سودائی کشد

باد می‌پیمایم اندر زهد، نوعی کن مگرچشم مست توام در باده پیمائی کشد

ز آب چشمم راز پنهان تو بر روی اوفتادعاقبت خود عشق بازی سر به رسوائی کشد

ناصر از شاخ رعونت هیچ سرسبزی مجویپای گل خار جفا از دست رعنائی کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و درد ناشی از دوری معشوق است. شاعر به تألم و رنجی که به خاطر عدم حضور یار متحمل می‌شود اشاره دارد و از چشمان معشوق و زیبایی‌های او سخن می‌گوید. او در تلاش است تا با زهد و خودداری از عواطفش بپرهیزد، اما نمی‌تواند از جذابیت معشوق چشم بپوشد. در نهایت، نویسنده به این نکته اشاره دارد که عشق می‌تواند به رسوایی و درد منجر شود و باید مراقب عواقب آن بود. شعر به نوعی هشدار درباره‌ی خطرات عشق و زشتی‌های ناشی از عشق‌های غیرمجاز می‌پردازد.