شمارهٔ ۲۵۸

۸ بیت

ماه من چون سرو بالا می‌کشدآه من سر بر ثریا می‌کشد

همچو خاک افتاده‌ام بر خاک پستسرو من از بس که بالا می‌کشد

یار تنها، عاشقانش عالمیجان شیرین بار تن‌ها می‌کشد

شمع روی او به خط عنبرینصورت پروانه بر پا می‌کشد

جزع من هر دم به یاد لعل اوجرعهٔ یاقوت حمرا می‌کشد

زاهدان را از درون صومعهبر در میخانه رسوا می‌کشد

چُست می‌بندد میان را همچو نیزلف او چون چنگ در پا می‌کشد

حبّذا رندی که در دفع خمارهمچو ناصر جام صهبا می‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر به توصیف احساسات عاشقانه و فاصله عاطفی بین عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی و بلندی معشوق (ماه او) صحبت می‌کند که خود را بالا می‌کشد، در حالی که عاشق، به تعبیر او، بر زمین افتاده است. عشق او به معشوق به گونه‌ای است که جان شیرین خود را فدای او می‌کند. همچنین، شاعر به زهد زاهدان اشاره می‌کند که در دل خویش از عشق می‌سوزند و از میخانه رسوا می‌شوند. شاعر به زیبایی زلف معشوق و شراب عشق نیز اشاره می‌کند و از رندی می‌گوید که در خوشی‌ها به سر می‌برد. این شعر به طور کلی حس و حال عشق و دلدادگی را به تصویر می‌کشد.