شمارهٔ ۲۵۷

۹ بیت

حسنش خط دیوانگی بر دفتر ما می‌کشدما را ز خط سبز او خاطر به صحرا می‌کشد

شکل صنوبر شد دلم، مایل سوی بالای اوزان رو که سرو قامتش، دل را به بالا می‌کشد

لعلش ز آب چشم من اظهار گوهر می‌کندچشمم به یاد لعل تو یاقوت حمرا می‌کشد

انسان عینم بارها غواص بحر هند شدزین سان به دامن چشم من لؤلؤی لالا می‌کشد

هر گه که جنباند صبا از زلف لیلی سلسلهمجنون شیدا می‌رود هر سوی تا پا می‌کشد

ساقی چو جام خون فشان در دور آبم می‌بردمطرب چو چنگم مو کشان در شهر رسوا می‌کشد

از طاعت بی درد خود صوفی نمی‌یابد صفاخوش وقت رندی کز قدح دُرد مصفا می‌کشد

ساقی مجلس را ببین دریا به کشتی می‌دهدملاح املح دیده‌ای کشتی به دریا می‌کشد

ناصر به غربت تا به کی تنها به مأوا می‌رویتنهای دورافتاده را خاطر به مأوا می‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از تأثیرات عاطفی و احساسی خود نسبت به محبوبش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه عشق او را به دیوانگی می‌کشاند. همچنین شاعر به زیبایی‌های محبوب اشاره کرده و روح و دل خود را تحت تأثیر او قرار می‌دهد. در ادامه، شاعر به زنده‌دلی و خوش‌طوری رندانه خود اشاره می‌کند و به سراشیبی زندگی و غربت خود اشاره می‌کند که او را به یاد مکانی امن و آرام می‌اندازد. به طور کلی، این اشعار احساسات عمیق و پرشور شاعر را نسبت به عشق و تنهایی به تصویر می‌کشند.