شمارهٔ ۲۵۳

۷ بیت

دیده باید که در او صورت یاری باشدور نه بی وَرد رخش هر مژه خاری باشد

ما صبوریم، تو هر جور که می‌خواهی کُنعاقبت روزِ شمار است و شماری باشد

زار نالم چو نی از دست فراقت یارازر و زوری نبود، نالهٔ زاری باشد

نقش بالای تو در دیده نشاندیم، دریغنه درختی‌ست کز او فایدهٔ باری باشد

با تو بودیم شبی، صبح جدائی بدمیددور مستی به کران رفت و خماری باشد

جان گران است، به کویش مبر ای باد صباکه تو را بر دل از این سوخته باری باشد

از خم زلف تو ناصر نکشد سر ز خطتهر کجا گنج بود زحمت ماری باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به غم و دلتنگی شاعر برای معشوق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگر در چهره معشوق نشانی از یاری و محبت نباشد، زندگی بی‌معنی و پر از درد می‌شود. او به صبر و تحمل خود اشاره کرده و می‌گوید که نهایتاً زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد. غم جدایی و فراق را با ناله نی تشبیه می‌کند و تاکید دارد که این ناله از دلی خالی از زر و زور می‌باشد. در ادامه، شاعر از زیبایی معشوق و تاثیر عمیق آن بر دلش یاد می‌کند و به خاطر جدایی شبانه‌اش از او، به احساس خستگی و خماری اشاره می‌کند. همچنین، از باد صبا درخواست می‌کند که جانش را به معشوق برساند، زیرا او در دلش شعله‌ور است. در پایان، شعر به پیوندی میان زیبایی معشوق و دشواری‌های عشق اشاره دارد.