شمارهٔ ۲۴۷

۷ بیت

کسی کز عشق فانی شد، چنین باشد، چنین باشدنشان موج از دریا، همین باشد، همین باشد

دلی کو جمله جان گردد، نه آن گردد، نه این گرددچو سنگ لعل کان گردد، نگین باشد، نگین باشد

یقین اندر فنا باشد، گمان از هستی آن خیزدچو آن شد از گمان خالی، یقین باشد، یقین باشد

چو عشق آمد، چو عشق آمد، نه زهد آمد، نه فسق آمدنه شرک آمد، نه کفر آمد، نه دین باشد، نه دین باشد

برو جان مجرد شو، به توحید آی و مفرد شوکه مفرد هر چه می‌خواهی درین باشد، درین باشد

غبار از سینه بیرون کن، که مردان موحد رانه دل باشد، نه دل باشد، نه کین باشد، نه کین باشد

اگر ناصر بود محرم، قفس را بشکند درهمبه طاووسان فردوسی، قرین باشد، قرین باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فنا صحبت می‌کند و به بررسی حالاتی از وجود و عدم پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی در عشق فانی شود، نشانه آن همانند موج در دریا خواهد بود و دلی که همه جانش را به عشق تقدیم کند، به ارزش و زیبایی سنگ قیمتی تبدیل می‌شود. همچنین، او به یقین و گمان اشاره می‌کند و می‌گوید که در حالت فنا، یقین به وجود می‌آید و گمان‌ها رنگ می‌بازند. عشق را برتر از زهد، فسق، شرک و کفر می‌داند و از مخاطب می‌خواهد که به توحید و وحدت برسد و از کینه و غبار دل دور شود. در نهایت، شاعر به آزادی روح و پیوستن به وجودی بزرگ‌تر اشاره می‌کند و وجود خالص را به طاووسان فردوسی تشبیه می‌کند.