شمارهٔ ۲۳۶

۷ بیت

گر سرم خاک شود در کف پایت باشدور تنم گرد بود، گرد هوایت باشد

دل من هست برای تو، برای خود نیستجان فدا باد دلی را که برایت باشد

در دل تنگ من ار جای کنی، جایت هستخانهٔ دیده چه جای است که جایت باشد

همه جا فاش شود زلف تو چون مشک به بویمحرم خلوت اگر باد صبایت باشد

مگر از رنج کمر نیست میانت آگاهور نه بار دلش از چین قبایت باشد

نازینا همه‌کس چون به تو دارند نیازآنکه سلطان جهان است گدایت باشد

گر بمیرد ز غم هجر تو ناصر غم نیستدر فنای من اگر طول بقایت باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فدای جان و دل برای معشوق است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر به خاک پای معشوق باشد، برای او افتخار می‌کند. دل او تنها برای معشوق است و جانش فدای دلی است که عشق او را می‌پرستد. شاعر به تنگی دل و جایگاه معشوق در قلبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ مکانی نمی‌تواند جای او را بگیرد. او از زیبایی و تأثیر زلف معشوق بر دیگران سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که همه به او نیاز دارند. در نهایت، شاعر می‌گوید که حتی اگر از غم دوری معشوق بمیرد، غم او در عوض فدای معشوقش هیچ نیست.