شمارهٔ ۲۳۴

۹ بیت

ما را که دل بر آتش از غم کباب باشدمحرم پیاله گردد، همدم شراب باشد

هرگز ز گنج حسنت، داد دلم ندادیتا کی ز چشم مستت، عالم خراب باشد

چشمت کمان ابرو، آورد تا بناگوشتیرش خطا نیفتد، عین صواب باشد

گفتم به چشم شوخت، تا کی به خواب مستیگفتا که کار نرگس، مستی و خواب باشد

چون از صبا برآید، غرق عرق جبینتبر لاله ژاله بارد، بر گل گلاب باشد

در همتم وصالت، چون مه در اوج گردددر دیده‌ام خیالت، چون دُر در آب باشد

از مشک تاب مویت، در نافه پیچ افتدوز آفتاب رویت، در ماه تاب باشد

کردم سؤال از خط، از لب جواب دادیطوطی که خورد شکر، شیرین جواب باشد

آسان بود به وحدت، فردا حساب ناصرواحد عدد ندارد، تا در حساب باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و دل‌تنگی خود سخن می‌گوید و به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر روح و احساساتش اشاره می‌کند. او می‌گوید که عاشق به دنبال زیبایی‌های معشوق است و با نوشیدن شراب، لحظاتی را که با او سپری می‌کند، جاودانه می‌سازد. شاعر از نقش چشمان معشوق می‌گوید که مانند تیر و کمان، روحش را نشانه رفته است و از خواب و مستی معشوق سخن به میان می‌آورد. در نهایت نیز به رابطه‌ی عمیق و معنوی‌اش با معشوق اشاره کرده و می‌گوید که عشق و زیبایی تنها از یکدیگر ناشی می‌شود و در احساساتش این هماهنگی مشهود است.