شمارهٔ ۲۱۳

۷ بیت

عشق پیدا شد و این راز نهان نتوان کردچون عیان است دگر هیچ بیان نتوان کرد

می‌رود دلبرم از پیش و روان در پی اوچه بود جان گرامی که روان نتوان کرد

از لطافت به رخش از نظر ماست نشانتیره گردد به رخ ماه، نشان نتوان کرد

زاهد صومعه را بر در هر میکده سرسود باید که همه وقت زیان نتوان کرد

چشم و ابروی تو چاک دل ما دوخت به تیرعالمی خسته به آن تیر و کمان نتوان کرد

چند دشنام دهد پیش تو ما را دشمننیست تسبیح، خود این ورد زبان نتوان کرد

گر ببندی تو به خونریزی ناصر شمشیراز میان تو به شمشیر کران نتوان کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و تاثیرات آن می‌پردازد. او می‌گوید که عشق حقیقتی آشکار است و نمی‌توان آن را پنهان کرد. دلبرش از او دور می‌شود و شاعر با دلی پر از عشق به دنبال اوست. زیبایی محبوبش بر دل او تاثیر عمیقی دارد و نمی‌توان این احساس را توصیف کرد. او به زاهدان اشاره می‌کند که برای پرهیز از زیبایی‌های دنیا به میکده سر نمی‌زنند، اما در واقع نمی‌توانند از زیان‌های عشق فرار کنند. همچنین شاعر به تیر و کمانی که چشم و ابروی محبوبش به دلش زده اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی دشنام‌های دشمن هم نمی‌تواند خاطر او را رنجیده کند. در آخر، شاعر می‌گوید که حتی اگر چقدر هم محبوبش در عشق سنگدل باشد، نمی‌توان از اثر شمشیر عشق دور شد.