شمارهٔ ۲
چون کعبهٔ وصل تو مقامست صفا رادر قبله خود آ، تا بپرستیم خدا را
چون غنچه کسی یافت هوای سر کویتکاندر دل تنگش نبود راه هوا را
تو تازه بهاری و به سودای تو چون گلما زر به در آورده ز دل تازه بها را
با مشک خطا نسبت زلف تو خطا رفتخط در کشم از خط تو این خط خطا را
بی مطرب و ساقی نشود مجلس ما گرماز بلبل و گل یافت چمن برگ و نوا را
مستظهرم از بلبل خوش نغمه که در فقربی صوت و مغنی نتوان یافت غنا را
ناصر به نظر آب روان دارد و هرگزنگرفت کناری چو قد سرو تو ما را