شمارهٔ ۱۸۷

۷ بیت

چنان پر شد دل از دلبر که دل در بر نمی‌گنجدوگر گنجد دل اندر بر، در او دلبر نمی‌گنجد

اگر پروانهٔ‌ عشقی، در آتش بال و پر می‌زنکه اینجا حضرت شمع است، بال و پر نمی‌گنجد

ترا زحمت شد ای زاهد، که بشکستی سبوی ماکه من زان باده سر مستم، که در ساغر نمی‌گنجد

رو ای صوفی روبه‌فن، به پای خم چه می‌کردیکه زیر پای پیل مست شیر نر نمی‌گنجد

مرا گویند یارانم، ز سر بیرون کن این سودانمی‌دانند کاین سودا مرا در سر نمی‌گنجد

به روی زرد و آب دیده وصلش را طلب کردمبگفت این کار تشریف است، سیم و زر نمی‌گنجد

اگر بر کعبهٔ‌ وصلش طوافی می‌کنی ناصرگذر از نفس خود، کاین سگ به مسجد در نمی‌گنجد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوقی عمیق صحبت می‌کند که به حدی رسیده که دل او دیگر در قفس تن نمی‌گنجد. او به پروانه‌ای اشاره می‌کند که در آتش عشق شمع می‌سوزد، و تأکید می‌کند که چنین حالی نمی‌تواند در قالب‌های معمولی بگنجد. شاعر با زبان طنز به زاهد و صوفی انتقاد می‌کند که از عشق واقعی غافلند و به ظواهر می‌پردازند. او در نهایت می‌گوید که دیگران نمی‌دانند که این عشق عمیق در سر او تا چه اندازه عظیم است و حتی تعاریف و ثروت‌های دنیوی نمی‌توانند آن را توصیف کنند. در اشاره به کعبه و عبادت، شاعر به اهمیت عبور از خود و خودخواهی می‌پردازد و نشان می‌دهد که دستیابی به عشق الهی و واقعی، فراتر از چیزی است که در معابد و مکان‌های مقدس می‌سنجند.