شمارهٔ ۱۸۴

۷ بیت

زان آتشی کز هجر تو هر دم به جان من فتدگر دم زنم خورشید را صد شعله در خرمن فتد

گفتم شوم با درد تو یکسان به خاک ره ولیحیف آیدم کز خاک ره گَردی بر آن دامن فتد

خود را نشانه کرده‌ام پیش کمان ابرویتباشد نشان دولتی کز تیر تو بر من فتد

هر شب خیال روی تو بر بام دل آید از اودر خانهٔ تاریک تن عکس مه روشن فتد

بگشاد چشمم روزنی در خلوت دل تا مگرناگه ز خورشید رخت نوری در آن روزن فتد

خون شد دل من غنچه‌وش، نی‌نی که از خار جفاعیبم مکن گر همچو گل چاکی به پیراهن فتد

ناصر همه شب نالد و خلق نبید خواب خوشکز آه او همسایه را آتش به پیراهن فتد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که از جدایی معشوقش می‌کشد سخن می‌گوید. او به آتش عشق و هجران اشاره دارد و می‌گوید که اگر درباره این موضوع صحبت کند، مانند شعله‌ای که به خرمن می‌افتد، آتش عشقش شدت خواهد گرفت. او خود را به خاک می‌زند و می‌گوید که نمی‌خواهد مورد بی‌احترامی قرار گیرد. همچنین به زیبایی معشوقش و اثر تیر عشق او بر دلش اشاره می‌کند. هر شب یاد و خیال معشوقش موجب بیداری او می‌شود و تا حدی امید به نور عشق در دلش زنده است. شاعر همچنین از درد و رنج ناشی از جدایی و آسیب‌هایی که به قلبش می‌رسد، صحبت می‌کند و در نهایت به حسرت وضعیت خود و شب‌زنده‌داری‌اش اشاره می‌کند که سبب اذیت و رنج خود و دیگران می‌شود.