شمارهٔ ۱۸۰

۶ بیت

رخت گلست و قدت سرو و طره‌ات شمشادچو شانه در سر زلف توئیم از شم شاد

چو باد صبح گذر کرد در چمن، غنچهعلی‌الصباح به دستان هزار دل بگشاد

فلک بساط و کواکب چو مهره در ششدرتو آفتاب که در حسن فاردی و زیاد

چو غنچه را سر پیکان ز خون شد آلودهبر آمد از دل پرخون بلبل فریاد

حباب خیمه پر از باد می‌زند بر آبچنانکه ابر زد از آب خرگهی بر باد

هزار ناله کند هر سحر ز دست چنارولی چه سود که گل داد، او نخواهد داد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، زیبایی و لطافت گل و قد بلند سرو با هم مقایسه می‌شود. شاعر از زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که مانند نسیم صبح، او را شاداب می‌کند. او همچنین به تأثیرات آسمان و ستاره‌ها بر زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که معشوق مانند آفتاب درخشان است. شاعر از بلبل شکایتی می‌کند که از دل پرخونش فریاد می‌زند و ناله‌هایی از درخت چنار به گوش می‌رسد، اما در نهایت تاسف می‌خورد که گل (نماد زیبایی) دیگر به دست نخواهد آمد.