شمارهٔ ۱۷

۹ بیت

آن سیه چرده که خورشید غلام است او رانور چشم است که در دیده مقام است او را

هیچ کس نیست که پنهان نظرش با او نیستتا نظر با که و خاطر به کدام است او را

آفتابی ست رخ او که زوالیش مبادهر سحر مطلع اقبال به شام است او را

چشم او می‌خورد از خون دل ما بادهای خوش آن مست که این شیوه مدام است او را

گفتمش گر دل ما رفت به چین زلفتهر دم از دیدهٔ غم دیده پیام است او را

ماه در دل ز هوای تو نشانی داردذره‌ای پرتو مهر تو تمام است او را

هر که روزی شب هجران تو را دریابدخون حلال است، ولی خواب حرام است او را

حبذا خندهٔ ساغر که مدام از لب یاردور در گردش و ایام به کام است او را

این همه هست ولی زهره ندارد ناصرتا بپرسد ز رقیبان که چه نام است او را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های محبوب است. شاعر از محبوبی با چهره‌ای سیاه و دلربا سخن می‌گوید که نور چشم اوست و همه را به خود جلب می‌کند. او بر این باور است که هیچ‌کس نمی‌تواند از نگاه او پنهان بماند و هر کس به نوعی به او نظر دارد. چهره محبوب همانند خورشید است و هیچ‌گاه زوال نمی‌یابد. شاعر عشق خود را به محبوب با توصیفاتی از قبیل چشم‌های پر از خون دل و زلف‌های چین‌خورده ابراز می‌کند و از عذاب هجران می‌نالد. در نهایت، او به زیبایی خنده محبوب اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که هیچ‌کس جرأت نمی‌کند از رقبای محبوب بپرسد نام او چیست.