شمارهٔ ۱۵۶

۷ بیت

سلامی برد چون صبح صبا رفترسول ره نورد باد پا رفت

ز خونِ دل نوشتم ماجرائیکه در هجر تو بر ما چه‌ها رفت

گهی در پای ما خار جفا زدگهی در خون ما تیر بلا رفت

من از بیگانه آزاری ندیدمکه با ما آنچه از آشنا رفت

از آن ساعت که تو از من جدائیچنان دانم که جان از تن جدا رفت

تنی کز جان جدا افتاد شد خاکندانم جان که از تن شد کجا رفت

اگر چه ناصر آهسته زند آهولی فریاد او بسیار جا رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به احساسات عمیق عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از صبحی که عشقش را ترک کرده، به درد و رنجی که در غیاب او متحمل شده، صحبت می‌کند. او از جفاها و ظلم‌های روزگار می‌گوید و تأکید می‌کند که آزارش بیشتر از بیگانگان نیست، بلکه از نزدیکان و آشنایان است. جدا شدن معشوق از او به اندازه‌ای تلخ و دردناک است که گویی جانش از بدنش جدا شده است. شاعر در انتها تأکید می‌کند که حتی صدای آه و ناله‌اش هم در دلش دلیری و تأثیر زیادی دارد. به طور کلی، این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی در مواجهه با جدایی و درد عشق است.