شمارهٔ ۱۳۹

۹ بیت

عاشق سرگشته را پروای ننگ و نام نیستدستگیر عاشقان خسته‌دل جز جام نیست

نیست ره در بزم رندان زاهدان خشک رامجلسی کان جای خاصان است بار عام نیست

مست درد عشق را با دنیای و عُقبی چه کارلاابالی را سر کفر و غم اسلام نیست

خامی جام می از خامان افسرده دل استدر میان عاشقان پخته جای خام نیست

شاد باد آن کس که بر کفت جام می‌دارد مدامنیک بخت است آنکه او بی شادی مادام نیست

هر که بهر دانهٔ خال تو در دام اوفتادبیش امید خلاصش تا ابد از دام نیست

وقت را دریاب کین لطف جوانی و جمالخرم ایامی‌ست لیکن تکیه بر ایام نیست

دی مداوای دل خود باز جستم از طبیبگفت ما را چارهٔ این درد بی آرام نیست

هر کسی گویند ناصر حال خود با دوست گوحالتی دارم من اندر دل که آن را نام نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حالتی است که عاشقان در آن به سر می‌برند. شاعر بیان می‌کند که عاشق واقعی اهمیتی به ننگ و نام نمی‌دهد و هدف او تنها جام عشق است. او به زاهدان خشک و بی‌روح اشاره می‌کند که جایی در بزم عاشقان ندارند. همچنین تأکید می‌کند که عاشق مست درد عشق، به دنیا و عواقب آن فکر نمی‌کند و تنها به حال خود می‌پردازد. شاعر به یادآوری می‌پردازد که در میان عاشقان، جایی برای خامی و بی‌تجربگی نیست و کسی که همواره به یاد محبوبش باشد، خوشبخت است. او همچنین بر اهمیت بهره‌برداری از جوانی و زیبایی تأکید می‌کند و می‌گوید که ایام خوشی کوتاه است و نمی‌توان به آن تکیه کرد. در نهایت، شاعر از تلاش در جستجوی درمانی برای درد عشق سخن می‌گوید و نتیجه می‌گیرد که این درد بی‌پایان است و هیچ نامی برای حال درونی‌اش وجود ندارد. شعر در مجموع به حسرت و شوق عاشقانه اشاره دارد و پیامدهای عشق را به تصویر می‌کشد.