شمارهٔ ۱۳۸

۷ بیت

همچو رخسار تو مه بر گوشهٔ‌ افلاک نیستهمچو بالای تو سروی در چمن چالاک نیست

مهر حسنی دارد اما نیست ایمن از زوالگل تو را ماند دریغا دامن گل پاک نیست

یا رب اجزای وجودت از چه درخور کرده‌اندکین همه حسن و لطافت حد آب و خاک نیست

باک از آن دارم که از من بر دلت باشد غبارگر اجل از من برانگیزد غباری باک نیست

غنچه هر شب در هوایت میدهد خود را به بادبی سبب پیراهن گل هر سحرگه چاک نیست

راه بخشم بر درِ خود تا در آمیزد به خاکگر چه این شخص ضعیفم کمتر از خاشاک نیست

ناصرش می‌گفت چون کُشتی به فتراکم ببندگفت این صید از ضعیفی قابل فتراک نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ظرافت معشوق اشاره دارد و بیان می‌کند که مانند چهره او در آسمان‌ها وجود ندارد و مانند قامتش در باغ‌ها درختی چالاک نیست. شاعر با ابراز محبت به محبوب، به زوال زیبایی‌ها و عدم ایمنی آنها از نابودی می‌پردازد و حسرت از دست دادن دامن پاک گل را حس می‌کند. او از وجود طراوت و لطافت معشوق تعجب می‌کند که چطور چنین زیبایی‌ای با آب و خاک مرتبط است. همچنین، نگرانی خود را از غبار روی دل محبوب ابراز می‌کند و در نهایت، با اشاره به ضعف خود، می‌گوید که حتی از خاشاک هم کمتر است. شعر به نوعی فراق و همدلی با معشوق را نشان می‌دهد و از عشق و زیبایی سخن می‌گوید.