شمارهٔ ۱۳۵

۷ بیت

ناله یادت می‌دهد کز بیدلانت یاد نیستلیک او باد است و از وی حاصلی جز باد نیست

در رهت از ناتوانی آب چشمم می‌برددیگرم جز اشک گلگون هیچ استعداد نیست

ز آتش عشق تو سوزد خلوت دل هر زمانخانهٔ هستی ما ز آن رو قوی بنیاد نیست

دلبر شیرین به عالم صد هزارانند و لیکعاشق شوریده و شیرین‌تر از فرهاد نیست

کوی جانان دور و شب تاریک و جان بارِ گرانقاصد ما باد و آن طاقت که او را باد، نیست

گر به گوش او رسد فریاد، فریادم رسدکی رسد چون از ضعیفی طاقت فریاد نیست

ناصرا در راه معنی بیش ازین بیشی مجویسعی ما باطل بود چون بخت مادر زاد نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد عشق و فقدان است. شاعر می‌گوید یاد عشق یادآوری تلخی است، زیرا هیچ نتیجه‌ای جز حسرت به دنبال ندارد. او در مسیر عشق، به شدت دچار اضطراب و بی‌تابی شده و تنها چیزی که از او باقی مانده، اشک و غم است. طعنه به آتش عشق می‌زند که دل را می‌سوزاند و زندگی را متزلزل کرده است. شاعر اشاره می‌کند که اگرچه در دنیا عاشقان بسیاری هستند، اما هیچ‌کدام به اندازه‌ی او عاشق و پرشور نیستند. فاصله و تاریکی راه به سمت معشوق، احساس سنگینی را بر دوش او می‌آورد. او تأکید می‌کند که حتی اگر فریاد زند، به دلیل ناتوانی‌اش به جایی نخواهد رسید و در نهایت بیان می‌کند که تلاش‌هایش بی‌معناست چون بخت و شانس به او یاری نمی‌رساند.